بیرون هزار توو

مور مورم میشه
هر وقت می بينم
رد انگشتای خونيِ روی ديوارو
یا رد آسفالتو روو تن خونی
هر وقت دست جمعی خيرات می کنن

مور مورم ميشه
وقتی رژيم لاغريِ داوطلبانه رو می بينم
با گرسنگیِ یاغی

لیبرال تنهای لاغر
وقتی اينجا هستم و جای دگر نيست مرا
وقتی اونا هم هستند
فرشته های بی عرضه
جلادان خوش اقبال
رمه ی انبوه

پ.ن: این شعر نبود. فقط نوشته شد